Je staat constant ‘aan’ en ontspannen lukt je niet meer.
Zelfs als je op de bank zit of een vrije dag hebt, draait je brein op volle toeren door. Je maakt lijstjes in je hoofd, denkt aan openstaande taken en kunt de knop simpelweg niet meer omzetten.

Je voelt je al heel lang moe, tot in de diepte van je botten.
Een goede nachtrust brengt geen verandering meer. Je wordt wakker met het gevoel dat je de dag eigenlijk al niet meer trekt voordat die goed en wel is begonnen.

Je agenda is een dictatuur waar je zelf niet meer over gaat.
Je leeft van verplichting naar afspraak. Je holt van je werk naar de sportschool, regelt het huishouden en zorgt dat alles op rolletjes loopt, terwijl je ademhaling hoog in je borst blijft zitten.

Nee zeggen voelt als een falen van jouw kant.
Je neemt alle verantwoordelijkheid op je schouders, want als jij het niet doet, gebeurt het niet goed genoeg. Toch?

Je perfectionisme is een strenge taakjesmeester.
Niets is snel goed genoeg. Wat je ook presteert, je kijkt direct weer naar wat er beter kan, wat er nog ligt of wat je hebt laten liggen. Er is geen voldaan gevoel, alleen opluchting dat een taak weer is afgevinkt.

Je zet iedereen op nummer één, behalve jezelf.
Je partner, je kinderen, je collega’s, je vriendinnen en zelfs kennissen krijgen jouw beste energie. Wat er aan het einde van de dag overblijft (een leeg, uitgeput omhulsel) is voor jou.

Je gaat structureel over je eigen grenzen heen.
Je voelt haarscherp dat je moe bent, dat je hoofdpijn opkomt of dat je emotioneel op knappen staat, maar je drukt dat signaal direct weg. Je bijt door, want je moet nu eenmaal door.

Je raakt steeds sneller geïrriteerd of overprikkeld.
Kleine dingen zoals een rondslingerende schoen, een vraag van een kind, een extra mail op je werk voelen ineens als een aanslag op je zenuwstelsel. Je snauwt sneller en voelt je daarna schuldig over die heftige reactie.

Je verliest het contact met je eigen behoeften.
Als iemand je vraagt wat je nodig hebt, wat je leuk vindt of waar jij zin in hebt, blijft het stil. Je bent zo lang bezig geweest met aanpassen en anticiperen op de wensen van anderen, dat je jezelf kwijt bent geraakt. Je weet simpelweg niet meer wat jóu gelukkig maakt.

Je lichaam trekt al langere tijd aan de noodrem.
Je hebt vage lichamelijke klachten die maar niet overgaan: spanningshoofdpijn, een constante knoop in je maag, pijnlijke schouders, hartkloppingen of een immuunsysteem dat faalt waardoor je de ene na de andere verkoudheid oppikt.

Je houdt alle ballen hoog met pure wilskracht.
Je omgeving ziet jou als krachtig, stabiel en succesvol. Niemand ziet de enorme hoeveelheid energie en tranen die het jou kost om die schijn op te houden. Je bang bent om door de mand te vallen als het even minder gaat en doet er alles aan om dat niet te laten zien.